Вазьмі ў звычай, сын герояў і багоў,
не пагарджаць святым сваім мінулым,
а заслужыць яшчэ і вартым быць яго.
Уладзімір Караткевіч
Этнаграфічны музей “ Спадчына”, урачыстае адкрыццё якога адбылося 4 лістапада 2016 года знаёмымі кожнаму беларусу словамі “Ад прадзедаў спакон вякоў мне засталася спадчына…” , прадстаўляе наведвальнікам цікавы экскурс для каго ў гісторыю, для каго ў дзяцінства, а для малодшых школьнікаў- у новы, нязведаны свет. Кожны куток экспазіцыі насычаны інфармацыяй, стварае дакладны малюнак побыту нашых продкаў.
Ад парога бацькоўскай хаты , пакланіўшыся абразу на покуці, экскурсанты трапляюць у куток гаспадыні, або “бабін кут”. Яны могуць патрымаць у руках вілкі, драўляную хлебную лапату, іншыя прылады працы, неабходныя кожнай гаспадыні.
Побач размясціліся кашы розных памераў і для розных патрэб. Плесці іх умеў кожны пастушок. Не абмінуць увагай і маслабойку. Як жа шпарка бегала калатоўка зверху ўніз, каб атрымалася смачнае масла. Многім узгадваецца маслёнка, якая так смакавала з цёплай бульбай.
Гліняны посуд спрадвеку карыстаўся попытам у нашых продкаў. Пацверджанне гэтаму – наступная экспазіцыя. Збаны , глякі і гарлачы- у іх было вельмі зручна захоўваць малако, ваду, бярозавік, алей. І мала хто ведае, што ў такім посудзе малако ў гарачыню доўга не скісала і заставалася халодным.
Зямля для нашых продкаў была карміцелькай. Ад валодання ёю залежаў дабрабыт і сацыяльны статус сям’і. У нашай экспазіцыі прадстаўлены архіўныя матэрыялы, судовыя справы, у якіх вырашаліся зямельныя пытанні.
Немагчыма не зазірнуць у куток, дзе занялі пачэснае месца кросны. Яны яшчэ памятаюць рукі сваёй гаспадыні Ганны Пятроўны Паплаўскай, дачка якой і падарыла іх нашаму музею. Прычым не толькі кросны, але і ручнікі, дываны , вытканыя на гэтым станку. Акрамя кроснаў, можна ўбачыць калаўроты, прасніцу, церніцу, матавілы , сукала- прылады, неаходныя для прадзення і ткацтва. А калі зазірнуць у куфар, то можна знайсці там сапраўдны скарб - тканыя кашулі, ручнікі, дываны, сурвэткі, абрусы. Такіх абноў у краме не купіш. Вочы разбягаюцца ад гэткай прыгажосці.
Чароўны свет карункаў і вышыўкі не пакіне абыякавым ніводнага наведвальніка. Гэтыя творы мастацтва непроста прыгожыя, у кожнай вышыўцы з намі “ гавораць” колеры і знакі, бо значэнне іх перадавалася з пакалення ў пакаленне. Але самае важнае, штоў іх – жыццё, натхненне, талент і душа сапраўдных майстрых.
Усім вядома, што лепш адзін раз убачыць, чым сто разоў пачуць. Таму шчыра запрашаем усіх жадаючых наведаць наш музей, пазнаёміцца з экспазіцыяй “ Ад парога бацькоўскай хаты...” і атрымаць магчымасць яшчэ раз зразумець,чым для кожнага з нас з’яўляецца наша маленькая Радзіма, а праз гэта ўсвядоміць і адчуць дыханне нашай Айчыны, Бацькаўшчыны. “Варты жалю той, хто не ведае былога дня і таму не можа разабрацца ў сённяшнім і прадбачыць будучы…,”- сказаў класік беларускай літаратуры Уладзімір Караткевіч, які вельмі любіў і шанаваў нашу родную Беларусь.
І сапраўды. Часцей азірайцеся, сябры, у мінулае, каб адказаць на пытанні: “Хто я?”, “Адкуль я?”, “Дзе мае карані?” І тады з любоўю і спакоем у сэрцы лягчэй будзе ісці наперад, у будучыню…